30 Apr 2015 0

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα – πρότυπο!

study-in-Sweden-consultants-in-Bangalore

 

Σχολική τσάντα, τετράδια, μολύβια, στυλό, κασετίνες και πολλά, πολλά άλλα. Στο μυαλό μας, όλα αυτά συνδέονται με το σχολείο και την εκπαίδευση. Κι αν στο σχολείο δεν χρειάζεται τίποτε από όλα αυτά; Η αμηχανία, η απορία κι η έκπληξη διαδέχονται η μία την άλλη, μετά τη διαπίστωση πως «σημαντικότερο από το να διαβάσει το παιδί ένα σχολικό βιβλίο, είναι να το παραδώσει στο τέλος της χρονιάς ανέπαφο όπως ακριβώς το παρέλαβε, γιατί απλά αποτελεί δημόσια περιουσία» .

Αυτά και πολλά άλλα είναι οι «ιδιαιτερότητες» του σουηδικού συστήματος εκπαίδευσης. Τις ονόμασα «ιδιαιτερότητες», γιατί σχεδόν όλοι μας έχουμε σχηματίσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για την εκπαίδευση με βάση τη δική μας εμπειρία και τα δικά μας βιώματα και απορούμε με ένα τόσο διαφορετικό από το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα.

Το ταξίδι του δικού μας εκπαιδευτικού χρόνου είχε ως αφετηρία την ανιαρή σχολική αίθουσα και τελικό προορισμό την πολύωρη μελέτη στο σπίτι αργά το βράδυ, με πολλές ενδιάμεσες και υποχρεωτικές στάσεις, τα φροντιστήρια σε πολλά μαθήματα. Το αποτέλεσμα ήταν ο πολύ περιορισμένος έως και ανύπαρκτος ελεύθερος χρόνος, η αμφίβολη αφομοίωση της γνώσης καθώς και η ποιότητα της προσφερόμενης γνώσης.

Στη Σουηδία, όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν μέσα στη σχολική αίθουσα και μάλιστα πολύ πριν το κουδούνι της λήξης της σχολικής μέρας, αφού οι τελευταίες 2 με 3 ώρες είναι αφιερωμένες στη ψυχαγωγία και στο παιχνίδι. Τα σχολεία είναι ανοικτά και τα Σαβ/κα και τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν για παιχνίδι τους χώρους αθλητισμού, το παγοδρόμιο κ.α.

Οι εκδρομές και οι κάθε είδους ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι εξίσου σημαντικές με όλα τα υπόλοιπα μαθήματα και μάλιστα εντάσσονται στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Έτσι, τα παιδιά μαθαίνουν να μην συνδέουν την εκδρομή με την επιβράβευση ούτε και το μάθημα με την τιμωρία. Μαθαίνουν πως η ψυχαγωγία δεν πρέπει να περιθωριοποιείται και δεν πρέπει να τη θεωρούν δευτερεύουσα προτεραιότητα στη ζωή τους. Η ποιότητα ζωής είναι τρόπος ζωής που εξασκείται από τη παιδική ηλικία.

Δεν υπάρχουν διαγωνίσματα, γιατί δεν ευνοούν την ομαλή ένταξη του παιδιού στην ομάδα. Προωθείται η συνεργασία για την επίτευξη των συλλογικών και ατομικών στόχων, γεγονός που προετοιμάζει τα παιδιά για την ομαλή αργότερα ένταξή τους στη κοινωνία και στη κατανόηση του ρόλου τους μέσα σε αυτήν.

Δεν ενισχύεται η παραπαιδεία, με τα φροντιστήρια και το λεγόμενο «διάβασμα» των γονιών προς τα παιδιά τους. Τα παιδιά μαθαίνουν από την νηπιακή ηλικία να είναι ανεξάρτητα στη μελέτη τους και οι γονείς παραμένουν στο γονικό τους ρόλο, ενισχύοντας με ποικίλα άλλα ερεθίσματα την εκπαίδευση των παιδιών τους.

Επίσης, μία ημέρα την εβδομάδα η προσέλευση στην πρώτη σχολική ώρα γίνεται οικειοθελώς και η ώρα αυτή διατίθεται για ό,τι εξυπηρετεί τα παιδιά και την οικογένειά τους. Όλα τα γεύματα της ημέρας γίνονται στο σχολείο. Δεν υπάρχουν κυλικεία και τα μόνα που μπορούν να φέρουν τα παιδιά από το σπίτι τους, είναι μερικά φρούτα.

Όσον αφορά τους κινδύνους που κρύβει η ενασχόληση των παιδιών με το διαδίκτυο, έχουν ληφθεί προληπτικά μέτρα από το σχολείο όπου είναι εξοπλισμένα με όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό στη διάθεση των παιδιών (Η/Υ και παιχνίδια).

Ένα δίωρο την εβδομάδα είναι ελεύθερο και επιλέγουν τα παιδιά κάθε φορά με ψηφοφορία, ποιο μάθημα θέλουν να κάνουν. Και όχι, δεν επιλέγουν μόνο τη γυμναστική ή τη ζωγραφική. Έτσι μαθαίνουν να ακολουθούν την απόφαση της πλειοψηφίας και όλοι μαζί αντιλαμβάνονται και την σπουδαιότητα της συμμετοχής στις αποφάσεις αλλά και την αξία της σωστής απόφασης.

Από το budget του σχολικού προϋπολογισμού κάθε σχολική τάξη έχει στη διάθεσή της ένα μικρό χρηματικό ποσό και αποφασίζουν όλοι οι μαθητές για το πώς θα το αξιοποιήσουν μετά από έρευνα αγοράς που κάνουν μόνοι τους. Οι σχολικές αίθουσες διατίθενται τα σαββατοκύριακα στους μαθητές για τα σχολικά πάρτι και οι μαθητές είναι υπεύθυνοι μαζί με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, για την παράδοσή τους στην κατάσταση στην οποία και τις παρέλαβαν.

Στο τέλος του τριμήνου, δεν βαθμολογούν οι δάσκαλοι τους μαθητές, αλλά οι μαθητές βαθμολογούν το σχολείο, τα μαθήματα και τους δασκάλους τους. Απαντούν σε σχετικά ερωτηματολόγια για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο, τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών και αναφέρουν τις προτάσεις τους για αλλαγές.

Πώς σας φαίνονται όλα αυτά;