07 Jun 2015 0

Και τώρα «φοιτητική ζωή»

Μήπως μόλις τελείωσες με τα μαθήματα των Πανελληνίων;  Και μήπως πήγες σπίτι σου νιώθοντας υπέρμετρη ανάγκη να κοιμηθείς; Ή να βγεις με τους φίλους σου και να χαρείς τη ζωή μακριά από τα μαθήματα;  Και μήπως έχεις κάνει ήδη ένα κάρο σχέδια για καινούρια ρούχα, καινούρια video games, λίστα με ταινίες στο σινεμά, λίστα με θερινούς προορισμούς, αυτοκίνητο/μηχανή και τόσα άλλα;  Αν ναι, τότε συνέχισε να διαβάζεις.

Καταρχάς, για ‘σένα καθώς και για αρκετές χιλιάδες ακόμη υπερτυχερούς αποφοίτους Λυκείου, μόλις ξεκίνησε το μεγαλύτερο καλοκαίρι της ζωής σου.  Η γη της επαγγελίας είναι μπροστά σου, και θα διαρκέσει τέσσερις μήνες.  Οι ενδοσχολικές εξετάσεις του σχολείου μάλλον δε θα σε απασχολήσουν και τόσο, ενώ είναι δύσκολο να πετύχεις σχολή που να ξεκινήσει πριν τις 10 Οκτωβρίου.  Πριν από τέσσερα χρόνια ήμουν κι εγώ ακριβώς σε αυτή τη φάση, και μάλιστα για εμένα οι τέσσερις μήνες έγιναν πέντε και τελικά ξεκίνησα κάπου με τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου.  Όλο αυτό χάρη σε μία παράταση της εξεταστικής Σεπτεμβρίου καθώς και στις καθιερωμένες απεργίες, οι οποίες είναι σχεδόν αναπόφευκτο κομμάτι των σχολών.  Μιλάμε για πραγματικά ΤΕ.ΡΑ.ΣΤΙ.ΕΣ διακοπές έτσι;  Ατελείωτες.  Ξέρω ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να του αρέσει η χαλάρωση, όμως πραγματικά ήταν ίσως η μοναδική φάση της ζωής μου που έλεγα αμάν και πώς να ξεκινήσω, να κάνω και κάτι πιο εποικοδομητικό.  Το λοιπόν, εφόσον δεν σε περιορίζει κάποια δουλειά, μη διστάσεις καθόλου να τις αξιοποιήσεις και να τις χαρείς!

Πάμε τώρα στο διά ταύτα.  Η σχολή που θα μπεις θα σου ταιριάζει;  Κι αν είναι στην επαρχία, μακριά από το σπίτι σου;  Δύσκολη απάντηση.  Για να τα πάρουμε ένα-ένα, καταρχάς για να την είχες δηλώσει στο βιογραφικό σου, δε μπορεί, έστω ως τίτλος του τμήματος θα σου άρεσε λιγάκι, κάτι το ενδιαφέρον θα βρήκες.  Σε καμία περίπτωση πάντως μην απογοητευτείς εάν ίσως δεν ήταν της πρώτης σου προτίμησης (το οποίο και -σύμφωνα με το νόμο του Μέρφυ- είναι πιο πιθανό να συμβεί, για να μην κοροϊδευόμαστε).  Όσον αφορά τώρα την απόσταση, αυτό καταρχάς είναι θέμα της οικογένειάς σου και δικό σου.  Γνώμη μου πάντως είναι πως καλύτερα να μην προχωρήσεις με κάποια σχολή που είναι 10 νομούς μακριά από εκεί που θα μένεις, έχοντας σκοπό να πηγαίνεις μόνο στις εξεταστικές.  Τώρα όσο για το ότι χρειάζεσαι πάσο, ναι, προφανώς και δε θα το αφήσεις αυτό, ακόμη κι αν μένεις στον Έβρο και περάσεις σε σχολή της Κρήτης.  Όπως και να έχει, αν και ακόμη είναι νωρίς για αυτό το θέμα, ΜΗΝ απογοητευτείς όταν θα βγουν τα αποτελέσματα: Έχεις ένα πλήρες ακαδημαϊκό «εξάμηνο» μέχρι τον Φεβρουάριο για να συσκεφθείς μετά του εαυτού σου και, εάν ίσως δε σε ικανοποιεί, να ξαναδώσεις Πανελλήνιες.

Γιατί τώρα, έχει διαστρεβλωθεί τόσο πολύ ο όρος “φοιτητική ζωή” ; Δε θα έπρεπε όταν αναφερόμαστε σε εκείνους που σπουδάζουν σε σχολές, ο όρος να αποδίδεται στο ακαδημαϊκό της υπόθεσης, ούτως ώστε να μάς έρχονται στο νου νέοι και νέες πάνω από βιβλία και περίεργα εργαστήρια με χημικούς αντιδραστήρες;  Ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, κατευθείαν σκεφτόμαστε μερικούς αραχτούς τύπους/τύπισσες με μαύρα γυαλιά, το ένα χέρι πάνω από το κεφάλι και το άλλο σε έναν καφέ, που είναι δίπλα από το τασάκι με τα τσιγάρα, που είναι δίπλα από το τάβλι, που είναι δίπλα από την τράπουλα, που είναι δίπλα από το κινητό και το τάμπλετ, που είναι δίπλα από το πουκάμισο/φόρεμα για τη βραδινή έξοδο στο κλάμπ κτλ.  Και κάπου εκεί ανάμεσα στις σαγιονάρες και την άμμο, πετάχτηκε ωσάν κακός δαίμονας ένας καθηγητής μας, στο πρώτο κιόλας μάθημα Μικροοικονομίας (περίπου αυτό που λέγαμε Α.Ο.Θ.) και μάς είπε με ψηλά τον δείκτη του δεξιού χεριού καθώς κι ένα χαιρέκακο και κάπως υποτιμητικό χαμόγελο: “Τί χαίρεστε τώρα εσείς που μπήκατε σε μία σχολή;  Το θέμα είναι να βγείτε κιόλας, και μάλιστα να έχετε μάθει και κάτι για να μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε.  Μέχρι τότε, δεν είστε παρά απόφοιτοι λυκείου, ακριβώς όπως και όλοι οι υπόλοιποι που έδωσαν Πανελλήνιες και δεν πέρασαν κάπου!”  Μη σας πολυλογώ, ο τύπος κατάφερε να διαλύσει κατευθείαν όλα τα χαρούμενα πρόσωπα του αμφιθεάτρου, και με το δίκιο του.

Προφανώς ούτε κι εμένα μου άρεσε αυτό έτσι όπως το άκουγα, εντούτοις στους επόμενους μήνες άρχιζαν σιγά-σιγά να επαληθεύονται τα λόγια του και να αποκτούν περισσότερη σημασία και νόημα.  Σύντομα συνειδητοποιούσα ότι 1/3το των παιδιών που είχα γνωρίσει στη σχολή, είχαν χαθεί εντελώς.  Όταν λέω εντελώς, εννοώ πως ουσιαστικά ούτε στις εξεταστικές δεν ερχόντουσαν, δηλαδή παράτησαν τη σχολή είτε επειδή δεν τούς άρεσε και μπορεί να ήθελαν να πάνε σε άλλο τομέα, είτε επειδή ενδεχομένως έπρεπε να δουλέψουν στην επιχείρηση γνωστού τους, είτε επειδή ήταν μακριά από το σπίτι τους, είτε, είτε, είτε.  Ένα άλλο 1/3το των εισακτέων θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως περιστασιακοί φοιτητές, δηλαδή εκείνοι που έρχονται μόνο στις εξετάσεις και στα εργαστήρια (στα οποία είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση) άντε και στα πρώτα 2-3 μαθήματα του κάθε εξαμήνου για να κόψουν κίνηση, να γνωρίσουν τον καθηγητή, να μάθουν νέο κόσμο κτλ, και οι οποίοι δίνουν επίσης προτεραιότητα είτε σε κάποια δουλειά τους είτε -μάλλον πιο συχνά- στη “φοιτητική ζωή” τους, με το σύνηθες νόημα της λέξης.  Το τελευταίο 1/3το που απομένει αναφέρεται σε εκείνους που όντως τους ενδιαφέρει το αντικείμενο της σχολής τους και ασχολούνται με αυτό σε τακτική βάση, είτε πολύ είτε λίγο.  Όπως μάς είχε πει κι ένας ακόμη -εξίσου αντιπαθητικός- καθηγητής “Υπάρχουν οι τυπικοί φοιτητές, και οι δυνητικά μελλοντικοί επιστήμονες”.  Για να μη δυσανασχετήσεις από τώρα, εφόσον το σκέφτεσαι να μπεις σε αυτό το τελευταίο μέρος των εισακτέων, σκέψου απλά την χρονιά του σχολείου που είχες ασχοληθεί λιγότερο με τα μαθήματά σου και είχες γίνει “αλάνι” και δεν πολυδιάβαζες, έβγαινες συνέχεια με φίλους σου, αργούσες και έπαιρνες αποβολές και πολλά άλλα καλά (ναι, μάλλον κι εσύ την 3τη Γυμνασίου θα σκέφτηκες).  Ε, λοιπόν, στις περισσότερες σχολές χρειάζεται ελαφρώς λιγότερη ενασχόληση από αυτό που έκανες τότε για να είσαι ένας καλός και επιμελής φοιτητής και, όντας λίγο πιο ώριμος και μεθοδευμένος, δε θα απέχεις πολύ από το να περνάς τα μαθήματα της εξεταστικής σου, αρκετά μάλιστα με καλό (για φοιτητή) βαθμό.  Απλά παρακολουθώντας ενεργά τις διαλέξεις και διατηρώντας μία καθημερινή επαφή, το πιο πιθανό είναι να μπορείς να διατηρήσεις το ρυθμό σου και παράλληλα να χαίρεσαι και τη λοιπή “φοιτητική ζωή” σου, χωρίς να κάνεις συμβιβασμούς ή παραχωρήσεις σε κάποιο από τα δύο.  Αυτό δε θα το περιέγραφα ως ότι έχουμε χαμηλό επίπεδο σχολών (άλλωστε αρκετές όντως χρειάζονται και κάποιες θυσίες για να παραμείνεις ενεργός),  αλλά ως ότι έχει υπάρξει μία προσαρμογή του προγράμματος σπουδών μας στις ιδιαίτερες ανάγκες και τα θέλω του μέσου, τυπικού φοιτητή.

Και για να πάμε κι ένα βήμα παραπέρα… Κάτι ακόμη, το οποίο επίσης συνειδητοποίησα στα τέσσερα αυτά χρόνια της φοίτησής μου:  Μη ζηλέψεις εκείνους που έγραψαν στις πανελλήνιες 18-19-20, εάν εσύ έγραψες 13-14-15.  Όπως περιέγραψα και ανωτέρω, δυστυχώς μία μεγάλη πλειοψηφία φοιτητών εγκαταλείπει -συνήθως άδοξα- τις σπουδές του, και αυτό σημαίνει ότι μπορούν άνετα να μείνουν πίσω σε σχέση με άλλους, οι οποίοι μπορεί μεν να μπήκαν σε ίδρυμα χαμηλότερης φήμης αλλά θα “πάρουν” πολλά, από εκείνα τα οποία απλόχερα θα τους προσφερθούν.  Δηλαδή, πλέον το σύστημα δεν έχει μόνο την παλιά ΑΣΟΕΕ ή το Πολυτεχνείο που έχουν κρατήσει το “όνομά” τους, σύντομα θα διαπιστώσεις πόσες διακρίσεις έχουν έρθει κι από πολλά άλλα ιδρύματα. Έτσι, εάν ανήκεις στην πλειοψηφία εκείνων που δεν τα πήγαν τόσο καλά όσο ανέμεναν, να ξέρεις ότι έχεις κι εσύ μια δεύτερη ευκαιρία να αναδειχθείς και να μπεις σε μία ελίτ, ενδεχομένως μάλιστα χωρίς να ιδρώσεις τόσο όσο ίδρωσαν κάποιοι στις πανελλήνιες για να μπουν σε μια  σχολή (την οποία όμως μετά παράτησαν), και την οποία εσύ οφείλεις να αξιοποιήσεις.

Όλα αυτά όμως δε χρειάζεται να σε απασχολούν ακόμη.  Τώρα μπορείς να χαρείς χωρίς κανένα «τίμημα» την αρχή της φοιτητικής ζωής σου.  Οπότε, μέχρι τον Οκτώβρη… Απόλαυσε το πιο ανέμελο καλοκαίρι της ζωής σου!